Bäi der Schbaarkaß an der Theel,
hennerer digger Pappelscheel,
äi... dòò wahnt et Maaden-Bäbbchen
met säinem kläänen Knòusenkäbbchen.
Ätt éss Wittfraau, wäil der Alt
schónn acht Daa hat de Hénner kalt.
--- äär hótt Òusgang- ónn wòòr trónken
ónn do fällt der alte Schdrònken,
wie en Sack, et wòòr kään Wónner
vaanem Kappesblaat êrónner.
Nét nuur dat, et wòòr en Schann,
do bläiwt der schdinkbesoffne Mann,
äänfach schdragg óm Bórrem läien
--- dat kann et Bäbb iehm net verzäien.
Aanschdatt dò dabber absedampfen
... lißt däär sich vaaner Äämetz mampfen!!!

Äänes morjns ém halwer siwwen,
sidd et Bäbb, ém Gaarden driwwen
fréschen Blòumenkohl dò schdehn,
dään móß ätt dabber hóllen gehn.
Säät zòu dääm Kläänen: “Gudder Knecht,
der lòò, der kémmt mier hòut graad recht ! “
ònn dòu lò, bläiwschd mier scheen ém Hòus,
geschd- wenn äich fort bénn net êròus.
De waaeschd Beschaaed, dänk aan däin Pabben
ónn hänk mier nòòher nét am Labben! “
Säin Modder wòòr noch nét ém Gaarden,
kunnt schónn der Lòusert nemme waarden.
schläicht bäi der Pappel ém de Äggen
... dòò werder bläich vaan lòuter Schräggen.
Èn Schbächt sétzt dòò ónn saaet: “Ai Jónger,
dòu kemmschd mier recht, äich hann grad Hónger!”
Héllt dann dän Knilch aan der Krawutsch,
der schdrawwlt äämòòl---- ónn éß futsch.
Et Bäbbchen schdétt ém Leebacher Wénd
... ónn gräischd --- ónn reift no säinem Kénd --- !
Dutt én de Theel de Kohl rén plaggen.
---, wie soll dann däär iehm hòut noch schmaggen !!!

1995 von Richard Folz, Eidenborn
Mehr von Richard Folz findet sich unter “Umgebung”
und unter “Uus Beschd Schdéck”